14. Popatrz na mnie, do cholery!

       Odwzajemniła ten pocałunek. Przez małą, krótką sekundę, a właściwie jej ułamek czułem na swoich wargach to samo, co było w moim sercu. Namiętność. Pożądanie. Pasja. Żarliwość. Dotyk jej skóry palił w miejscu, w którym moje palce dotykały jej policzków. Każdy nerw mojego ciała krzyczał i błagał o więcej.
        Całując ją, chciałem myśleć o tym, że właśnie wkładam język do gardła dziewczynie przyjaciela. Chciałem myśleć o tym, że ona mnie nie kocha, że nie chce, abym czynił to, co właśnie czyniłem. Chciałem, ale nie mogłem. Potrafiłem tylko myśleć o własnych doznaniach, które wręcz wybuchały w głowie niczym bomby.
        Jej usta były miększe, niż kiedykolwiek sobie wyobrażałem. Nie miała żadnego błyszczyka i tak miały swój specyficzny, słodkawy smak. Jakby przed momentem jadła truskawki, czy coś.
       Zacisnąłem z całej siły powieki, bo bałem się jej reakcji. Nie zniósłbym, gdybym zobaczył na jej twarzy odrazę spowodowaną moją osobą.
         Odwzajemniła mojego całusa zanim położyła ciepłe dłonie na moim torsie i odepchnęła mnie z całej siły.
         A może po prostu wyobraziłem to sobie?
        W każdym razie poczułem dotyk w okolicy klatki piersiowej i źle go odebrałem. Myślałem, że dziewczyna wczuwać się w pocałunek, a tymczasem ona chciała znaleźć się jak najdalej ode mnie. Nieprzygotowany na taką ewentualność, poleciałem gwałtownie do tyłu, zderzając się plecami z drewnianą ścianą. Wydałem z siebie krótki jęk, kiedy w płucach zabrakło mi powietrza pod wpływem ciosu.
        Osunąłem się na ziemię po ściance. I spojrzałem tępo przed siebie. Mogłem się tego spodziewać. Mogłem się, kurwa, spodziewać, że mnie odepchnie. Przecież to Annie. Ona zawsze będzie wierna Niall'owi, nawet gdyby wiedziała, że czuje coś również do kogoś innego.
        Wziąłem głęboki wdech, by uspokoić narastający ból i wreszcie odważyłem się podnieść oczy i spojrzeć na nią. Mój wzrok powoli wędrował od jej bosych stóp i paznokci ozdobionych francuskim pedicure'm, przez podwinięte jeansy, kolorową bokserkę, smukłą szyję, aż wreszcie na twarzy kończąc. Odmalowywał się na niej strach, niedowierzanie i nutka wściekłości. Jej dolna warga drżała.

* * *

         Przepuścił mnie w drzwiach i wszedł do małego, ciemnego pomieszczenia zaraz za mną. Wiecznie niepragmatyczna część mojego mózgu sugerowała, że czuję się dziwnie w jego obecności. Bo naprawdę tak było. Dotąd zachowywaliśmy się swobodnie, kiedy przyszło nam zostać tylko we dwójkę. Doskonałym przykładem tego mógłby być chociażby poranek z naleśnikami, zaraz po tym, jak Styles postanowił jednak być dla mnie miły.

        To, po co zostaliśmy wysłani rzuciło nam się od razu w oczy. Duży, czerwony grill, na którym można było przyrządzić posiłek dla sporej grupy ludzi.

        Aż podskoczyłam w miejscu, kiedy drzwi trzasnęły głośno, zamykając się za nami.

        Bez słowa patrzyłam jak chłopak, nie zważając na to, że ubrudzi się zakurzonym już mocno sprzętem, schyla się i podnosi go powoli. Żyłki na jego dłoniach i karku napięły się.

- Otworzysz mi drzwi? To cholerstwo nieźle waży - wysapał, unosząc do góry jedno kolano, by lepiej złapać ruszt.

       Potrzebowałam chwilki na przetrawienie tej prośby. Po chwili  z krótkim: "Tak jasne", zabrałam się za torowanie Harry'emu drogi.

       Złapałam dłońmi zimną klamkę i spróbowałam ją nacisnąć. Co prawda ta czynność udała się, ale kolejne już nie. Naparłam barkiem na drewniane wejście, ale ono nie miało zamiaru ustąpić.

       Jasna cholera!

- Zatrzasnęliśmy się! - jęknęłam, obracając się w jego kierunku.

       Wyglądał dziwnie bezbronnie, kiedy stał tam, obejmując całą szerokością ramion pokaźnych rozmiarów ruszt i zaciskając usta z wysiłku. Wziął krótki, niecierpliwy oddech i postawił na ziemi, to co przed chwilą trzymał. Odgarnął dłonią włosy, które opadły mu na czoło i zerknął na mnie badawczo.

       Utknęliśmy. A co gorsza, nie miałam jak skontaktować się z nikim z zewnątrz.

- Masz telefon, by zadzwonić po kogoś, kto nam otworzy? Ja swój zostawiłam w domku - spytałam. Przecież należało w końcu zacząć działać, prawda? Perspektywa siedzenia jedynie z Harrym w ciasnej szopie, wśród zakurzonych gratów choć kusząca, nie była zbyt odpowiednia. Czemu kusząca? Jego wyraz twarzy zmieniał się co chwilę, jakby Styles nieustannie o czymś myślał, coś przeżywał. Nie powiem, chciałoby się czasem dowiedzieć, co się kryło pod tą burzą niesfornie ułożonych loczków.

         Niestety, Harry rozwiał moje nadzieje na prędkie wydostanie się stąd, kręcąc przecząco głową. Także nie miał telefonu. Och życie, dlaczego musisz wyglądać jak bieg przez płotki?

         Zauważyłam, że chłopak robi krok w moim kierunku, ciągle świdrując mnie wzrokiem przez rozszerzone oczy. Nie miałam ochoty wracać do swoich przemyśleń z samolotu, kiedy to doszłam do nieco przerażających wniosków, ale on mi tego nie ułatwiał.

        Zbliżył się jeszcze bardziej. Podświadomość szeptała mi na ucho, co chciał zrobić, ale do samego końca miałam nadzieję, że scenariusz będzie inny.

        Niestety nie był.

        Hazza przykurczył się, by później unieść dłońmi moją twarz w swoim kierunku tak mocno, że stanęłam na palcach. 

         Złożył na moich ustach namiętny pocałunek, niepodważalną deklarację uczuć.

         Odniosłam dziwne wrażenie, jakbym znalazła się poza ciałem. Czułam, że moje kolana są miękkie i drżące, ale nie miałam świadomości dlaczego. Słyszałam dudnienie swojego serca i widziałam zieleń, z wolna przykrywającą się powiekami.

         Nie mogłam tego kontynuować. To trzeba było uciąć dopóki był jeszcze czas. Resztkami trzeźwego umysłu przejechałam dłońmi po całym jego torsie, zatrzymując je po obu stronach mostka.
         Mruknął z rozkoszy, prawdopodobnie nieświadomie. Szkoda, że tak to odebrał.
         Zgięłam ręce w łokciach, by później rozprostować je i odepchnąć go w przeciwnym kierunku. Z przerażeniem w oczach patrzyłam, jak zdezorientowany, nie mogąc złapać równowagi, uderza plecami w przeciwną ścianę. Wyglądało na to, że użyłam zbyt dużo siły.
         Wydawszy z siebie przytłumiony odgłos, jakby coś się w nim złamało, zjechał na podłogę i uderzył w nią bezwładnie pupą. Już miałam podbiec do niego, przeprosić i spytać, czy coś się stało, kiedy powoli, niepewnie podniósł na mnie błagalny, bezgranicznie smutny wzrok. Spojrzałam na gęsią skórkę na jego rękach i na lekkie drżenie ramion w smutnej ekstazie spowodowanej pocałunkiem.
        "Co ty robisz?! Zwariowałeś?!" - miałam ochotę wrzasnąć. Ale nie zrobiłam tego, po prostu stałam tam i patrzyłam na niego z góry. Na dłuższą metę nie mogłam wytrzymać jego spojrzenia.
- To nie ma sensu - powiedziałam tylko i obróciłam się w stronę okna.

* * *

         Zapadła niemalże idealna cisza. Przerywały ją jedynie ciche odgłosy nerwowego stukania palcami o parapet. Stała do mnie tyłem i zapatrzona była w oddaloną plażę.

- Annie - powiedziałem cicho, ale nie doczekałem się reakcji z jej strony.

- Annie! - powtórzyłam głośniej, podnosząc się do pozycji pionowej. Znowu nic.

         Umyślnie mnie ignorowała. Co ona sobie myślała?! Że znowu ją pocałuję? Przecież nie byłem aż takim kretynem. Prawdopodobnie. Rozumiem, że była obrażona. Ale skoro już siedzieliśmy sami w starym składziku, mieliśmy najlepszą okazję by szczerze porozmawiać.

         - Popatrz na mnie, do cholery! - wrzasnąłem, stając za nią.
         Obróciła się na pięcie i popatrzyła na mnie wyzywająco, rozkładając ręce.
- Co?! - ryknęła także będąc zirytowaną.
         Nie mogłem tego wykrzyczeć. Kiedy się mówi takie rzeczy, to się nie krzyczy. Westchnąłem więc, chyba po raz setny w ciągu dziesięciu minut.
- Kocham cię - powiedziałem łagodnie.
         Spoglądała jeszcze na mnie chwilkę, ale po chwili spuściła głowę i splotła ręce na piersi. Nie spodziewałem się okrzyków radości, ani tego, że rzuci mi się na szyję. Nie śmiałbym. Myślałem, że chociaż trochę ją zaskoczę tym wyznaniem. Bo w końcu wyrzuciłem to z siebie. Wypowiedziałem na głos mój największy sekret. Nie miałem już nic w zanadrzu. Równie dobrze, mógłbym teraz stanąć przed nią nagi.
         - Tak, wiem - mruknęła bardziej do siebie niż do mnie.
- A ty? - spytałem, przyjmując niemal taką samą pozycję, jak ona. Boże, ileż w tym pytaniu było prostoty. Przypominało wręcz dzieciństwo, kiedy mówiło się: "Cześć, mam na imię Harry, a ty? Będziemy przyjaciółmi?"
        Jej usta ułożyły się w smutną linię, kiedy znowu na mnie zerknęła. Pokręciła głową z niedowierzaniem.
- Harry, jak w ogóle możesz o to pytać? Zależy mi na tobie, ale zrozum, kocham Niall'a! Był przy mnie, kiedy najbardziej potrzebowałam kogoś bliskiego. I był, kiedy ty - zaakcentowała to słowo - byłeś tak wredny, że wypłakiwałam sobie po nocach oczy z twojego powodu.
        Wypuściłem powietrze ze świstem. Dopiero wtedy zdałem sobie sprawę, że przez całą jej wypowiedź ani razu nie odetchnąłem.
- A poza tym, jestem mu coś winna - zakończyła i znów obróciła się tyłem, odcinając się ode mnie.
- Na litość boską, dziewczyno. Dlaczego obchodzi cię tylko to, czego chcą inni? Pomyśl chociaż raz o sobie. Czego ty chcesz?
        Minimalizm jej reakcji aż paraliżował. Nie wykrzesała z siebie praktycznie niczego.
- Niall'a. I tylko jego.
        Zacisnąłem wargi.
- Na początku tak nie było - powiedziałem zimno. Okej, porywałem się na desperację, ale co z tego? Gorzej być już nie mogło.
        - Co mi sugerujesz?
       Oczywiście, wiedziałem, że jest tak samo zdenerwowana jak ja. Balansowaliśmy na skraju strasznej kłótni.
- Kiedy Niall zaprosił cię na pierwszą randkę, poszłaś, bo ja nie zwróciłem na ciebie uwagi oraz dlatego, że nie chciałaś robić blondynowi przykrości. Nie kochałaś go. Weszłaś ślepo w związek, z nadzieją, że uczucie przyjdzie z czasem. Ale co gdyby nie przyszło? Byłabyś z nim, mimo tego, że nic nie czułaś? A może zostawiłabyś? Wiesz jak on by się wtedy poczuł? - mówiłem szybko, gestykulując. Nie chciałem jej robić przykrości, po prostu stwierdzałem fakty.
        Puściła ręce swobodnie i odeszła w bok. Zatrzęsła się gwałtownie i z jej piersi wydał się dziwny jęk, który okazał się być po prostu szlochem.
- Boże, Styles! Nie rób z siebie teraz takiego rycerza, broniącego uciśnionych! Nic takiego się nie stało i nie stanie! - po jej policzkach spłynęło kilka łez. To nie był płacz spowodowany smutkiem, o nie. To był płacz wściekłości i bezradności - Zrozum, ko...- przerwała nagle.
        Z mojej tylnej kieszeni dochodził dźwięk dzwoniącego telefonu. Głośna, piskliwa melodyjka systemowa Apple rozchodziła się po całej szopie. Zamarłem.Cóż, kłamstwo ma, jak widać, krótkie nogi. Dziewczyna uchyliła lekko wargi w grymasie niedowierzania.
        Wyciągnąłem komórkę i zerknąłem na wyświetlacz. Louis. Dzięki, bracie, za zepsucie najlepszego blefu na świecie. Nie wiedziałem, co robić. Odebrać? Czy może poczekać, aż chłopak sam się rozłączy?
        Nie musiałem się długo zastanawiać. Wyręczyła mnie w tym Annie.
- Ty wredny kłamco! - warknęła, wyrywając mi z dłoni telefon. Chrząknęła jeszcze cicho, by nie dać po sobie poznać, że płakała. Później przełączyła połączenie na głośnik i odebrała.
        - Cześć Lou - rzuciła, udając entuzjazm.
- Annie? - w jego głosie rozbrzmiewało zdziwienie - Czemu odebrałaś telefon Harry'ego? Gdzie on jest?
- Och, ukradłam mu go - siliła się, by jej głos brzmiał swobodnie. Chyba nawet nabrała swojego brata.
- Gdzie jesteście tak długo? - spytał, o wiele spokojniejszy.
- No właśnie tu jest problem - odpowiedziała - Mógłbyś przyjść otworzyć nam, bo zatrzasnęliśmy się od środka w tym starym składziku.
        Louis roześmiał się perliście.
- Już lecę - podsumował i rozłączył się.
        Otrzymałem nienawistne spojrzenie spod zmrużonych oczu, kiedy oddawała mi moją własność.
- Nie wierzę! Ty pierdolony egoisto! Czemu skłamałeś?! Zadzwoniłbyś, wyszlibyśmy stąd i nie byłoby całej afery!

* * *

        Dreptałam obok mojego brata, który przyglądał mi się badawczo. Na pewno dojrzał podpuchnięte, czerwone policzki i to, że unikamy się ze Stylesem jak ognia. Lou przecież nie był głupi. 

       Loczek posuwał się pół kroku za nami, ręce trzymając w kieszeniach.

       Odchyliłam głowę w zamyśleniu. Te kilkanaście spędzonych wspólnie minut w szopie bogatych było w emocje. Ciężko było to teraz opisać, naprawdę. Miałam w głowie kompletny mętlik. Pocałunek pocałunkiem, byłabym w stanie go jeszcze strawić, gdyby nie późniejsza rozmowa i wyznanie Harry'ego. Powiedział mi w zasadzie to, czego sama się domyśliłam, ale z jego ust brzmiało to inaczej. Lekka chrypka i ten jego powolny sposób mówienia sprawiły, że doznałam w pewnym sensie szoku. Tym samym wymówił te słowa z takim uczuciem, że niemal wyznałam mu prawdę, której sama się bałam.

       Prawdę? Oczywiście, nie powiedziałabym mu, że kocham go, bo byłoby to kłamstwo i zbyt sprecyzowany opis uczuć.

       Mimo naszej ostrej wymiany zdań, nie miałam w zasadzie prawa być na niego wściekła, bo... to, co mówił, było w pewnym stopniu prawdą. To na niego liczyłam na początku. Siedziałam w samolocie szczęśliwa, że wreszcie zobaczę na żywo ucieleśnienie plakatów, do których wzdychałam. Wyobrażałam sobie, niczym otumaniona trzynastolatka, wiele wersji naszego pierwszego spotkania. Miałam nadzieję, że otworzy szerzej oczy, natychmiast do mnie podejdzie i przywita się szarmancko, po kryjomu ze mną flirtując. 

       Tym czasem on nawet nie zaszczycił mnie spojrzeniem. A później dni mijały, a ja niemal w ciągu kilku godzin zakochałam się bez pamięci w blondynie, który okazał się najlepszym przyjacielem i ramieniem, w które mogłam płakać. Pewien sentyment do lokatego chłopaczyny, chodzącego z głową w chmurach i łatwo wybuchającego gniewem jednak pozostał.

         - Siostrzyczko, co jest? - Boo Bear nachylił się lekko w moim kierunku. Rzuciłam przelotne spojrzenie w kierunku Harry'ego, który taszczył ze sobą grill.

- Pokłóciliśmy się, koniec historii - powiedziałam beznamiętnie. Nie musiał wiedzieć. Kiedyśtam pewnie mu powiem, ale jeszcze nie czas na to.

* * *

         - Ja jestem za tym, żeby pojechać na jachty. Widziałem, gdy przejeżdżaliśmy, niezłą przystań i wypożyczalnię, więc moglibyśmy zarezerwować takowy na popołudnie - rzucił pomysł Niall.

        Leżeliśmy do góry brzuchami po skończonym posiłku. Objedliśmy się do granic możliwości kiełbaskami z rożna i suchym, upieczonym chlebem.

       - Jesteś pewien? - zapytał Liam, który, jak na tatę przystało, musiał mieć jakieś wątpliwości - Jesteśmy zmęczeni po podróży i całym dniu harców na powietrzu. Może wybierzemy się tam jutro?

       Podniosłam się na łokciach.

- I co będziemy teraz robić do wieczora? Uważam, że pomysł Niall'a jest genialny - poparłam swojego chłopaka, a on wyszczerzył się do mnie słodko.

       Odwzajemniłam uśmiech, ale poczułam w sercu ukłucie winy. Jakby ktoś wziął dziabnął mnie lekko szpilką. Teraz dopiero zdałam sobie sprawę, że nie było w ogóle mowy o Harrym. To znaczy był dla mnie ważny i na pewno czułam do niego coś dziwnego, ale w porównaniu z blondynem, ginął gdzieś na szarym końcu.

       A więc zrobiliśmy tak, jak wymyślił Horan. Powstawaliśmy z miejsc i wolnym, leniwym krokiem udaliśmy się po buty i do samochodów. Przyjechaliśmy dwoma. Jednym był czarny pick-up, do którego wchodziło pięć osób oraz stary mercedes zarejestrowany jako czteroosobowy. 

      Jedyną dwójką, która nie wypiła ani kropli alkoholu był Liam - z powodów zdrowotnych oraz ja, dlatego, że w zasadzie nie miałam kiedy.

      Zasiadłam zatem za kierownicą mercedesa. Payne natomiast zdecydował się prowadzić drugie auto. Obok mnie usadowił się Niall, a za mną, nawet nie wiem kiedy, znalazł się Styles. Zarzucił na siebie bluzę z kapturem, włożył do uszów słuchawki i z zaciętym wyrazem twarzy patrzył przez okno.

       W pewnym momencie dostrzegłam Cath, zamierzającą zająć ostatnie siedzenie. Towarzyszył jej Zayn.

- Mogę jechać z wami? - spytał dziewczynę, patrząc na nią błagalnie.

       Brunetka roześmiała się głośno i pokręciła przecząco głową.

- Do samochodu wejdą maksymalnie cztery osoby. A nie chcemy przecież zapłacić mandatu - zawołała z udawanym oburzeniem.

       Mulat wywrócił teatralnie oczami.

- Przecież stać nas na niego. No ale dobrze, w takim razie widzimy się na jachtach! - dodał jeszcze, pocałował ją nieśmiało w policzek i oddalił się, obracając się kilkakrotnie.

       Miło było patrzeć, jak inni są szczęśliwi, podczas gdy ja sama przechodziłam ciężki okres. 

       Włożyłam kluczyki do stacyjki i ruszyłam pierwsza. Silnik samochodu był naprawdę głośny. Kiedy tylko nieco mocniej dodawałam gazu, on dawał znać, aby nie przesadzać, więc nie jechałam zbyt szybko. Nawet usłyszałam kilka klaksonów z pick-upa, w którym siedziała reszta naszej niezawodnej ekipy.

       Zdziwiłam się, kiedy odkryłam, że Loczek postanowił bez względu na okoliczności pojechać z nami. Przecież mógł wsiąść do drugiego pojazdu i przynajmniej dobrze się bawić. Ech, nigdy nie ogarnę rozumowania tego chłopaka.

       Późniejsze wydarzenia potoczyły się tak szybko. Czułam nawet, jakbym w ogóle nie była uczestnikiem tych wydarzeń. Z boku, jakby zza szyby obserwowałam, jak stary rzęch łapie gumę zupełnie bez powodu, a później, z winy bardzo nieudolnej kobiety, która nim kierowała, uderza w ogromny baobab stojący przy drodze, rozpłaszczając się niemal całkowicie. Dosłyszałam krzyki przerażenia, a potem była już tylko ciemność.

Hurra, wreszcie napisałam ten 14 rozdział. I powiem wam. Przykro trochę, że jeszcze tylko rozdzialik i epilog, ale z drugiej, cieszę się, że doprowadzam taki fajny projekt w postaci tego bloga do końca.

Dzisiejszą odsłonę uważam za niezłą, a co wy sądzicie? :)